Πού είστε, παλικάρια του Γέροντα;

Με μεγάλη λύπη βλέπω όλα όσα συμβαίνουν στο Μοναστήρι μας.

Μετά τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε ακόμη και για την ταφή του πατέρα μας, Γέροντα Χρυσοστόμου, βλέπω πλέον μια στάση απέναντι στο πρόσωπό του που με πληγώνει βαθιά.

Όσο ήμουν εκεί, στην κηδεία του, και αντιμετωπίζαμε προβλήματα με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αλλά και με αδελφούς μας, είχα μέσα μου την ελπίδα ότι, όταν όλα τελείωναν, τα πράγματα θα ηρεμούσαν και θα πήγαιναν καλά.

Τώρα, δυστυχώς, βλέπω να εκκενώνεται η Μονή του Αγίου μας και να απομακρύνονται αδελφοί μας που έδωσαν την ψυχή τους σε αυτό το σπίτι, στη Μονή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη.

Δεν μου αρέσει να μιλάω για τα προσωπικά μου. Όμως είμαι ένα πνευματικό παιδί αυτού του Μοναστηριού. Ένας άνθρωπος που κάποτε άφησε εκεί την ψυχή του και, ύστερα από 25 λεπτά, την ξαναβρήκε. Από τότε υποσχέθηκα ότι θα υπηρετώ τον Άγιό μας και τον Γέροντά μας.

Δυστυχώς, τώρα που χάσαμε τον πατέρα μας, πολλά άλλαξαν.

Αδελφοί που ζούσαμε μαζί τα προβλήματα του Μοναστηριού και στεκόμασταν δίπλα στον πατέρα μας, σήμερα βλέπουμε διαφορετικά τα πράγματα. Άλλοι τα αντιμετωπίζουν αντικειμενικά, άλλοι ψάχνουν δικαιολογίες και άλλοι θέλουν να πιστεύουν σε διπλωματίες.

Αδελφοί, ας είμαστε ντόμπροι και σωστοί. Κομμένα τα ψιλογραμμένα.

Ο «Ακρίτας της Ερήμου» ξεκίνησε με ένα ερείπιο και το έκανε όαση. Δημιούργησε μια τεράστια περιουσία για το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Κατάφερε να φέρει τη νεολαία κοντά στην Εκκλησία. Βοήθησε να σωθούν γάμοι και οικογένειες. Στάθηκε δίπλα σε ανθρώπους που πάλευαν με τα ναρκωτικά. Έβαλε φαγητό σε σπίτια και φτωχικά. Βοήθησε να σπουδάσουν παιδιά με ιδιαίτερες ανάγκες. Και έκανε ακόμη τόσα πολλά, που δεν μπορούν να χωρέσουν σε ένα κείμενο.

Μέσα στα χρόνια μου στο Μοναστήρι είδα πολλά παιδιά να μονάζουν και αργότερα να γίνονται διάκονοι. Πολλοί τα παράτησαν. Άλλοι συνέχισαν στον Ναό της Αναστάσεως. Πέρασαν χρόνια από τότε.

Σήμερα, όμως, είμαι βαθιά στεναχωρημένος.

Γιατί εμείς που μείναμε θα έπρεπε τώρα να υπερασπιζόμαστε τη μνήμη και το έργο αυτού του ανθρώπου που έδωσε ολόκληρη τη ζωή του. Δυστυχώς, βλέπω πολλούς να θολώνουν και να ξεχνούν.

Ο Γέροντάς μας ήταν ο πνευματικός μας πατέρας. Είχε χαρίσματα από τον Θεό. Μας συμβούλευε για πράγματα που πολλές φορές μας έκαναν να απορούμε πώς μπορούσε να τα γνωρίζει. Έχω πολλά προσωπικά παραδείγματα να διηγηθώ.

Η μεγάλη αγωνία μας σήμερα είναι μία:

Τι θα απογίνει το Μοναστήρι μας;

Πού είναι τώρα τα παλικάρια του Γέροντα;

Πού είναι ο σεβασμός για την πορεία και τον αγώνα του;

Γιατί αυτή η στάση απέναντι στον Γέροντα Χρυσόστομο;

Και μη μου πείτε ότι «τα κατάλαβες λάθος». Ήμουν εκεί. Είδα. Άκουσα. Έζησα.

Έχω συνομιλήσει με παιδιά του Μοναστηριού και έχω ακούσει λόγια που πραγματικά με πονάνε:

«Εάν δεν ήταν ο Γέροντάς μας και έβλεπα αυτά που έγιναν εδώ, στην κηδεία του, και τώρα με την εκκένωση του Μοναστηριού, ούτε σε εκκλησία δεν θα πήγαινα να ανάψω ένα κερί».

Μερικοί μπορεί να γελάσουν με αυτά τα λόγια.

Όμως, αδελφοί μου, εδώ βρίσκεται ένα τεράστιο πρόβλημα: όταν η νεολαία βλέπει τέτοιες καταστάσεις, απομακρύνεται από την Εκκλησία.

Και το μεγάλο έργο του Γέροντα ήταν ακριβώς το αντίθετο: να ελκύσει τη νεολαία και να τη φέρει κοντά στην Εκκλησία.

Και αυτό το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά.

Δεν φοβάμαι κανέναν. Είδα τον θάνατο και ξαναγύρισα. Γι’ αυτό έχω μπέσα και μιλάω στα ίσια.

Στην ακολουθία της κηδείας, άκουσα τον Πατριάρχη να λέει σε έναν προσκυνητή, αναφερόμενος στην ταφή του Γέροντα:

«Είναι Ιερομόναχος και πρέπει να ταφεί πίσω, γιατί το λέω εγώ».

Και αναρωτιέμαι:

Μετά από έναν αγώνα περίπου 50 χρόνων, δεν δικαιούται αυτός ο άνθρωπος δύο μέτρα γης στον τόπο που ο ίδιος είχε επιλέξει;

Μετά από όλα όσα πρόσφερε;

Και πριν ακόμη σαραντίσει ο Γέροντάς μας, εκκενώνεται το Μοναστήρι;

Πού είστε, παλικάρια;

Δεν γράφω αυτά τα λόγια από μίσος. Τα γράφω από πόνο. Από αγάπη για το Μοναστήρι, για τον Άγιό μας και για τον πνευματικό μας πατέρα.

Δεν ζητώ από κανέναν να ξεχάσει την αλήθεια ή να κλείσει τα μάτια. Ζητώ να μη χαθεί ο σεβασμός. Να μη σβήσει η μνήμη. Να μη γκρεμιστεί μέσα σε λίγες ημέρες αυτό για το οποίο ένας άνθρωπος αγωνίστηκε μια ολόκληρη ζωή.

Εύχομαι ο Άγιος Γεράσιμος και ο Θεός να βάλουν το χέρι τους.

Γιατί ο Γέροντας Χρυσόστομος μπορεί να έφυγε από κοντά μας, αλλά το έργο του, η αγάπη του και όσα άφησε στις ψυχές τόσων ανθρώπων δεν μπορούν να εκκενωθούν, ούτε να διαγραφούν.

Και, όπως λέει η παράδοση για τον Άγιο Γεώργιο στους Αγίους Τόπους, καμιά φορά έρχεται και κανένα «χαστούκι» για να μας συνεφέρει.

Κι σε αυτην τη περίπτωση αν έρθει ...... ευλογία του Γέροντα θα είναι.

Αιωνία σου η μνήμη, Γέροντά μας.